Moje Bieszczady

Dzisiaj będę zachęcał Was do wyprawy na jeden z ciekawszych szczytów pasma granicznego (choć do samej granicy stąd jeszcze trzeba kawałek pomaszerować) – Jasło. Dlaczego warto się tam wybrać ? Po pierwsze, bo lubimy przecież chodzić po górach Po dugie – krajobrazy (to akurat standard). Po trzecie, i być może dla niektórych najważniejsze (zwłaszcza, że dwa pierwsze założenia są spełnione) – nie spotkacie tu raczej tłumu turystów. Kto w sezonie wakacyjnym “zaliczył” Połoniny, Tarnicę lub Rawki, na Jaśle poczuje nieopisaną ulgę. Tu naprawdę można odetchnąć od nadmiaru czynnika ludzkiego.

Względnie niewielkiemu ruchowi na szlaku sprzyja położenie szczytu. Prowadzi tu jeden oznakowany szlak – czerwony. Decydując się na wyprawę na Jasło, czy to od strony Smereka, czy też od Cisnej, trzeba przygotować się na kilkugodzinny marsz (w jedną stronę), w dodatku z kilkoma kulminacjami po drodze (jak choćby Fereczata, czy też Małe Jasło). A to już wymaga jako takiej wprawy i kondycji.

Jest też droga alternatywna, opisywana w niektórych przewodnikach, idealna dla tych, którzy nie dysponują zbyt dużą ilością czasu. Droga jest co prawda nieoznakowana, jednak trudno się zgubić po drodze, zaręczam. No, może poza jednym miejscem, ale o tym później.

Naszą wycieczkę zaczynamy w miejscowości Przysłup, w miejscu gdzie kończy się trasa kolejki bieszczadzkiej. Przecinamy tory i ruszamy w kierunku pensjonatu Fereczata. Po prawej stronie od niego, wśród kępy drzew, odnajdziemy dróżkę, sądząc po śladach mocno uczęszczaną przez wielbicieli jazdy konnej. Droga ta skręca wkrótce w lewo na łąki i prowadzi prosto ku masywowi górskiemu – idziemy cały czas prosto ku granicy lasu. Jakieś 100 metrów przed linią lasu trzeba uważać, gdyż główna dróżka odbija ostro w lewo ku potokowi – trzeba iść cały czas prosto, wzdłuż pojedyńczych drzew, zwanych potocznie “choinkami” Kiedy osiągniemy las, po naszej lewej stronie powinien być jego ogrodzony fragment – idziemy dalej wyraźną ścieżką wzdłuż siatki.

Od momentu wkroczenia do lasu robi się coraz stromiej. Za kilka chwil wdrapujemy się na stokówkę (można tu chwilę odpocząć), przecinamy ją i dalej pod górę. Przed nami najcięższy fragment trasy, podejście jest mocno strome. Mozolnie pod górę, aż dochodzimy do polanki powstałej w wyniku wycinki drzew. Zapewne większość osób zatrzymuje się tu na odpoczynek, idealnie się do tego nadaje kawałek zwalonego, grubego pnia.

Teraz będziemy maszerować łagodnym wzniesieniem po terenie wycinkowym. Podążamy ku górnej granicy zwartego lasu, pod sam koniec zrobi się nieco bardziej stromo, ale nie na tyle, żeby dostać zadyszki. Pod koniec tego odcinka wprawne oko wypatrzy ślady walk z II wojny światowej.

Po osiągnięciu linii lasu wychodzimy na połoninę, która będzie nam towarzyszyć do samego szczytu. Ostatni fragment podejścia jest bardzo łagodny i dość długi, a towarzyszyć nam będą rozległe pola borówek, zdziczałe łąki, oraz duże pola rośliny o charakterystycznym wyglądzie, której nazwy jednak nie znam, a którą ochszcziłem mianem “kapusty” Kto pokonywał ten szlak, zapewne wie o co chodzi.

Na odcinku połoniny w pewnym momencie szlak zbliża się do lasu – i tu jest miejsce, gdzie można się zagapić, gdyż wyraźnie wydeptana ścieżka prowadzi prosto do lasu (a potem w dół zbocza, kiedy to powinna włączyć się lampka alarmowa w głowie), a tymczasem trzeba iść wzdłuż linii lasu, mając go po lewej stronie. Ktoś “oznakował” szlak jakimiś fragmentami ubrań i szmatami wiszącymi na gałęziach, ale przyznam, że z małżonką się zagapiliśmy.

W każdym razie po kilkunastu minutach osiągamy szczyt Jasła, który sam w sobie jest dość rozległy. Na południowym jego skraju stoi jakaś konstrukcja, mająca zapewne związek z geodezją. Schodząc nieco niżej, wśród pól borówek można odnaleźć ślady niemieckich umocnień polowych. Podążając nieco na północ osiągniemy szlak czerwony, którym możemy odbić w lewo na Okrąglik, i dalej na Fereczatą w kierunku Smereka, lub w prawo na Cisną. Podziwiajmy też panoramy, które należą chyba do najrozleglejszych w Bieszczadach. Widać stąd wszystkie masywy po polskiej stronie, a także wiele po słowackiej. Oby tylko przejrzystość powietrza była dobra, o co w sezonie letnim naprawdę trudno…

Na koniec słów kilka tytułem uzupełnienia. Po drodze z Przysłupa na sam szczyt opisywaną trasą nie spotkaliśmy ani jednego człowieka. W drodze powrotnej spotkaliśmy 3 osoby. Na samym szczycie było nieco więcej osób, które tam dotarły czerwonym szlakiem z Cisnej – ale w sumie na szczycie było nie więcej niż 10-12 osób. I to w wakacje. Jak wspominałem na początku, zadeptanie tu nikomu nie grozi

Niestety  muszę też napisać o tym, co mi się nie podobało. Nie ma to jednak związku z samymi górami, ale z ludźmi. Będzie krótko i zwięźle. Praktycznie cały czas od momentu wejścia do lasu natrafialiśmy co chwila na ślady bytności człowieka w postaci wyrzuconych butelek, puszek po piwie, papierów. Można by się spodziewać, że na nieoznakowanym szlaku można spotkać ludzi nieco bardziej nastawionych turystycznie, a nie zwykłe, za przeproszeniem, bydło.