Nasze pierwsze wejście na Rawki do dziś z małżonką pamiętamy i wspominamy. Głównie dlatego, że szlak dał nam niezły wycisk 
Podejście dla nas było sporą katorgą – wiadomo, mieszczuchy, robota za biurkiem robi swoje.
Podchodziliśmy od Przełęczy Wyżniańskiej, mniej więcej połowa długości szlaku to spacerek po płaskim terenie. Potem wchodzimy w las, z początku też jest łatwy teren, ale za chwilę się zaczyna ostro w górę. I tak na sam szczyt.
Pomimo tego, iż wejście dla niewprawionych kondycyjnie osób jest męczące, wchodziliśmy na Rawki kilka razy. Widoki ze szczytu są tak piękne, że rekompensują trudy wspinaczki.
Z Rawek warto ruszyć się dalej i przejść na Krzemieniec, gdzie spotykają się granice Polski, Słowacji i Ukrainy. Na tą okoliczność wystawiono tam nawet pamiątkowy obelisk. Problem w tym, że oznacza to kolejne męczące podejścia, najpierw na sam Krzemieniec, a w drodze powrotnej na Wielką Rawkę. Tak więc lepiej zawczasu ocenić swoje możliwości wytrzymałościowe
Podsumowując: dość męczący szlak dla nieprzyzwyczajonych do “wspinaczek” turystów, ale zdecydowanie zachęcam do wejścia na Rawki. Wspaniałe widoki powinny wynagrodzić wszelkie trudy.
Właśnie dziś weszliśmy Na BB od Mucznego. Po drodze może 6 człowieków spotkaliśmy
March 30th, 2009 at 10:47 pm
Szlak przez Krzemieniec jest fajny i malowniczy. Bardzo miło się schodzi do Wetliny dalej z Krzemieńca czerwonym szlakiem. Po drodze fajny deszczochron, idealny na przerwę obiadową.
June 10th, 2009 at 10:58 am
a nie lepiej było wejść na Rawki niebieskim szlakiem od strony Ustrzyk?
lżej (godzinkę można nadrobić wg orientacyjnych czasów na mapie), a widoki też ciekawe, a później zejść na Przełęcz (z rawki na krzemieniec skoczyć tez można).
July 15th, 2009 at 3:44 pm
Pieknie sie tez idzie z Wetliny.
March 10th, 2010 at 11:45 pm
Tam jest poprostu pięknie. Byłem latem na Rawkach i zeszliśmy na Krzemieniec, widoki palce lizać!
September 3rd, 2010 at 12:09 pm
Wybieram się tam w przyszłym roku,dziękuję za informacje o szlakach
September 24th, 2010 at 8:12 pm
Szlak na Rawki faktycznie daje w kość, ale warto “się poświęcić”. Krzemieniec także jest jedyny w swoim rodzaju.